Ποιά η σχέση μεταξύ των δύο βιβλίων που διάβασα τις τελευταίες ημέρες?Καμμία, παρά μόνο επειδή μ'αρέσει να εναλλάσω τα βιβλία που διαβάζω, από το ένα στυλ στο άλλο-ξέρω,ξέρω πρέπει να το κοιτάξω αυτό γιατρέ μου.

Είναι αδύνατον να κατηγοριοποιήσεις το βιβλίο του Larry Cool "Τον Κανένα... θα τον φάω τελευταίο" (65).Η νουβέλα(?) αυτή είναι δυνατό τράνταγμα και δεν πρέπει κανείς να μπει στο πλαίσιο μιας συνηθισμένης ανάγνωσης ,διότι απλά,θα "χάσει την μπάλλα".
Ο συγγραφέας είναι φανερά επηρρεασμένος από τους:

-Α.Εμπειρίκο
-Τ.Όργουελ
-Γ.Βιζυηνό
-Φ.Κάφκα
-Όμηρο
-Φ.Κ.Ντικ

Τις ταινίες

-Matrix
-Brazil
-12 Monkeys
Σίγουρα και πολλές άλλες που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα.

Χρησιμοποιώντας μιά ενδιαφέρουσα γλώσσα,μείγμα καθαρεύουσας,αρχαίας Ελληνικής,δημοτικής,ξένων εκφράσεων ρίχνει τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι αναζήτησης της ταυτότητας του συγχρονου ανθρώπου,αναζήτησης της γλωσσικής ταυτότητας στην τεχνολογική μας εποχή.Η Οδύσσεια του Ομήρου,χρησιμεύει στον συγγραφέα περισσότερο ως καμβάς γιά να ζωγραφίσει το δημιούργημα του παρά ως αποπειρα γραμμικής ανάπτυξης της ιστορίας.

Ο ήρωας (Larry Cool)περιπλανιέται στον χώρο και τον χρόνο προσπαθώντας να βρει ποιός είναι και τι του συμβαίνει.Παρακολουθούμε καταπληκτικές σκηνές όπως αυτή:

"Γιατρέ,είμαι εγώ,ο Λάρρυ!Σας καλώ να εγχειρήσετε τον εγκέφαλό μου δια να εντοπίσετε το άγνωστο ον,το οποίον μου υποβάλλει τα ερωτήματα ποιός,πως,και διατί μ'εδημιούργησεν,και το οποίο εξαπατών με διαρκώς μού υπαγορεύει παραπλανητικάς απαντήσεις αφήνων με να πιστεύω ότι τας ευρίσκω μόνος μου.
Ο ιατρός Babicus ανεφώνησεν ικανοποιημένος:
-Επιτέλους,ανεγνωρίσθη η αξία της επιστήμής μου!
Και συνεπλήρωσεν στραφείς προς τους υπολοίπους:
-Ω,σύντροφοι,δεν γαμούμεν που δεν γαμούμεν,δεν ανοίγομεν τουλάχιστον την κεφαλήν του Λάρρυ-Παπάρι,ίνα ίδωμεν τι περιέχει?!"


θα ήθελα να δώ το βιβλίο αυτό να γίνεται κάποια στιγμή graphic novell,πιστεύω ότι ένας ικανός δημιουργος κόμικ μπορεί να κάνει θαύματα χρησιμοποιώντας την γλώσσα και το θέμα του βιβλίου απογειώνοντας το.Ο συγγραφέας έχει πάρα πολύ χιούμορ,έπιασα τον εαυτό μου να διασκεδάζει πραγματικά με τα επεισόδια και τις περιπέτειες που περιγράφονται στο βιβλίο,οι σκηνές με το αερόπλοιο "Ο Μεγάλος Φαλλός" είναι απίστευτες,όπως και με την Πηνελόπη και τους μνηστήρες.

Το βιβλίο έχει κινηθεί κυρίως μέσω των bloggers απ'ότι γνωρίζω (περισσότερα εδώ ή και εδώ) .Δεν μου κάνει εντύπωση αυτό,φαντάζομαι ότι οι παραδοσιακοί κριτικοί ή οι δημοσιογράφοι που παρουσιάζουν βιβλία στις εφημερίδες απαξιούν (ή να το πω κομψότερα-δεν προλαβαίνουν)ν'ασχοληθούν με καινούριες προτάσεις όπως αυτή του Larry Cool.Είναι πάντα ασφαλέστερο να κινείσαι σε γνώριμους χώρους και να αγνοείς ή να παραμελείς βιβλία που σου κλείνουν το μάτι προκαλώντας σε.Γιά να μη βγάλω την ουρά μου απ'έξω να ομολογήσω ότι κι'εγώ δεν θα το πρόσεχα εάν ο ευγενέστατος συγγραφέας δεν μου το έστελνε.

Πιστεύω ότι το βιβλίο θα λειτουργούσε καλύτερα εάν ήταν 50-60 σελίδες λιγότερες,αναγνωρίζω όμως (και συγχαίρω) το θάρρος και την εφευρετικότητα του συγγραφέα.Είναι ευλογία να συναντάς πότε-πότε δουλειές που σε βγάζουν έξω από το "comfort-zone",της αναγνωστικής σου πορείας.

Τελείως διαφορετικά συναισθήματα μου δημιούργησε η νουβέλα του J.P.Manchette "Η ΜΟΙΡΑΙΑ" (60).Ο συγγραφέας είναι από τους αγαπημένους μου δημιουργούς αστυνομικών μυθιστορημάτων.Στυλίστας φοβερός,πολιτικοποιημένος,υπέροχη γραφή χαρακτηρίζουν τα έργα του.Δυστυχώς πέθανε νέος μόλις 53 ετών,το 1995 και δεν πρόλαβε να μας χαρίσει πολλά έργα.

Απογοητεύθηκα από την "ΜΟΙΡΑΙΑ".Περίμενα περισσότερα από μιά συνηθισμένη ιστορία μιάς serial-killer της οποίας ο χαρακτήρας παραμένει μέχρι τέλους του βιβλίου χλωμός.Την νουβέλα την σώζει ο φρενήρης ρυθμός της,που συνδιάζεται με την οικονομία στη γραφή (κάτι που διακρίνει τον Μanchette) και βέβαια η νουάρ ατμόσφαιρα που διαπερνά το βιβλίο.

Η ηρωίδα, μετακινείται από πόλη σε πολη,αλλάζοντας την εμφάνισή της και προσπαθεί να βρεί τα θύματά της εντοπίζοντας τους μεγαλοαστούς που αποτελούν την άρχουσα τάξη των μικρών κοινωνιών.Μέσα απο εκβιασμούς εκμεταλεύεται την ακόρεστη δίψα των ανθρώπων αυτών γιά εξουσία και χρήμα αναλαμβάνοντας συμβόλαια θανάτου.

Η ΜΟΙΡΑΙΑ είναι μιά περίπτωση βιβλίου που θα ήθελα να αναπτύσσεται περισσότερο.Η ηρωίδα προσφέρεται γιά μεγάλα πράγματα και θεωρώ ότι ο συγγραφέας προσπαθώντας να μείνει πιστός στο νουάρ ύφος της "μαύρης σειράς" των εκδόσεων Γκαλιμάρ αυτοπεριορίστηκε,με αποτέλεσμα να "κοντύνει" το έργο του.

Πολύ καλή εκδοτική δουλειά από την ΑΓΡΑ (ως συνήθως) και πολύ καλό το επίμετρο του Echenoz.Εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με τον Manchette και τα τρία μυθιστορήματα του που κυκλοφορούν από τις ίδιες εκδόσεις (Η ΠΡΗΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ,Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ και ΤΟ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΚΤΗΣ) είναι σίγουρα αντιπροσωπευτικότερα της αξίας του συγγραφέα.