Η απόπειρα κατανόησης του έρωτα μπορεί να προκαλέσει ζημιά μεγάλη και τραύματα ανεπανόρθωτα.Ο Γερμανός συγγραφέας Wilhelm Genazino στην καινούρια του νουβέλα «Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ» (Εκδ.Καστανιώτη) (70) περιγράφει την προσπάθεια ενός άνδρα (που ασκεί το περίεργο επάγγελμα του «Αποκαλυπτή»),να ισορροπήσει μεταξύ δύο γυναικών που (θεωρεί ότι)αγαπάει εξ’ίσου αλλά πιστεύει ότι ήρθε ο καιρός της επιλογής της μιάς έναντι της άλλης.

«...Δεν μπορώ παρά να συστήσω ανεπιφύλακτα τη μόνιμη αγάπη γιά δύο γυναίκες.Λειτουργεί σαν ένα θαυμάσιο,διπλό αγκυροβόλημα στον κόσμο.Σιτεύεις με αγάπη,και αυτό είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι.Η αγάπη για δύο γυναίκες δεν είναι ούτε χυδαία,ούτε κακή,πόσο μάλλον διεστραμμένη ή φιλήδονη.Αντίθετα είνα τελείως ομαλή (και εξομαλυντική),είναι μια σημαντική εμβάθυνση σε όλα όσα έχουν σημασία στη ζωή.Τη συγκρίνω συχνά με την αγάπη γιά τους γονείς.Κανένας δεν αξίωσε ποτέ να αγαπάμε μόνο τη μητέρα ή μόνο τον πατέρα.Αντίθετα,όλος ο κόσμος απαιτεί απο μας να αγαπάμε μητέρα και πατέρα,και μάλιστα ταυτόχρονα και έντονα γιά μιά ζωή,ίσως και γιά περισσότερο.Αλίμονο αν εξασθενήσει η αγάπη μας γιά τον έναν ή τον άλλον!Κάθε τόσο αναρωτιέμαι γιατί στη μία περίπτωση μας επιτρέπεται η διπλή αγάπη,ενώ στην άλλη περίπτωση μας είναι απαγορευμένη.Η συνείδηση ότι η σεξουαλική μου ζωή ονομάζεται πολυγαμική και άρα κατά την κρατούσα αντίληψη είναι και κακόβουλη,γιά μένα δεν ισχύει μέσα στη διάρκεια των χρόνων.Όταν συναναστρέφομαι γιά μεγαλύτερο διάστημα μόνο μία γυναίκα,υποφέρω αμέσως από εγκατάλειψη,κυριεύομαι δηλαδή από το μόνιμο βάσανο όλων των μονογαμικών.»

Ο ήρωας του Γκενατσίνο είναι ένας περίεργος άνθρωπος,θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει «απατεώνα».Εργάζεται ώς ελεύθερος «Αποκαλυπτής»,δηλαδή δίνει διαλέξεις,οργανώνει επιστημονικές συζητήσεις και συνέδρια εντυπωσιάζοντας τους ανθρώπους με τις προβλέψεις του.Δεν καταστροφολογεί,ούτε κινδυνολογεί,ασχολείται περισσότερο με «παραμορφώσεις που εισχωρούν στη ζωή μας αθέατα και μας πνίγουν σταδιακά».Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει «απατεώνα» και στην προσωπική του ζωή.Διατηρεί σχέσεις με δύο μεσήλικες γυναίκες,μία σαρανταπεντάρα και μία πενηνταπεντάρα,οι οποίες δεν δείχνουν ιδιαίτερα εξαρτημένες από αυτόν,αλλά μάλλον περιμένουν και κάτι περισσότερο,το οποίο δείχνει αδύναμος να τους το δώσει.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά ένας μονόλογος αυτού του ιδιόμορφου ανθρώπου,γραμμένο με ψυχρότητα και αποστασιοποίηση αλλά με αρκετό χιούμορ και ωραία ατμόσφαιρα.Το ιδιαίτερο ménage a trois θα μπορούσε να λειτουργεί θαυμάσια εάν ο πρωταγωνιστής δεν περνούσε την κρίση της μέσης ηλικίας που τον κάνει να αναθεωρεί την στάση του γιά την ζωή,την οικογένεια,τον εαυτό του κάνοντας όλο και πιό δύσκολη την ισορροπία μεταξύ των δύο σχέσεων.

Ο ήρωας του Γκενατσίνο κινείται σε έναν «απρόσωπο» κόσμο,όπου όλοι οι γνωστοί και υποτιθέμενοι φίλοι του κάνουν απίστευτα επαγγέλματα.Ό ένας είναι «Σύμβουλος Πανικού»,ο άλλος γίνεται «Εκπρόσωπος των αγανακτισμένων στο εργοστάσιο Ντέλιγκ»,ο τρίτος είναι φανατικός «εχθρός του ταχυδρομείου».Η πόλη όπου ζουν είναι μιά τυπική Γερμανική πόλη-θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε,το όνομα δεν έχει σημασία.Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι επιφανειακές-ακόμα και ο έρωτας μεταξύ των τριών ανθρώπων όπως περιγράφεται δείχνει τις περισσότερες φορές,ανούσιος και κουρασμένος ίσως αντανακλώντας την αλλοτρίωση του πρωταγωνιστή.

Η τελική επιλογή ζωής που κάνει ο ήρωας δεν έχει καμμία σημασία.Έτσι κι’αλλιώς δεν έχει κερδίσει την συμπάθεια του αναγνώστη,σε αντίθεση με τις δύο γυναίκες που δείχνουν απόλυτα φυσιολογικές και καθημερινές μέσα στη μοναξιά που τις περιβάλλει.Ο συγγραφέας καταφέρνει να εντυπωσιάσει με το Καφκικό κλίμα και την λεπτή ειρωνία που είναι διάχυτη στην νουβέλα.Κλείνεις το βιβλίο μπερδεμένος σαν τον ήρωα με το πιό αδιέξοδο θέμα που μπορεί να υπάρξει:τον Έρωτα...

Ενδελεχής ανάλυση του βιβλίου υπάρχει στο υπέροχο blog της Alef και του Moha.Βέβαια οποιαδήποτε απόπειρα ερμηνείας ή προσέγγισης του έργου εκμηδενίζεται μπροστά στη μεγαλειώδη απλότητα των στίχων ενός μπολέρο: «Ζεις μονάχα μιά φορά και πρέπει να μάθεις να αγαπάς και να ζεις».