Παρασκευή, Ιουλίου 19, 2013
posted by Librofilo at Παρασκευή, Ιουλίου 19, 2013 | Permalink
The Hot Kid


Με τον μεγάλο Elmore Leonard (Η.Π.Α., 1925), βαδίζεις στα σίγουρα…Ξέρεις ότι θα διαβάσεις ένα (συνήθως) απολαυστικό page-turner μυθιστόρημα, με συνεχή δράση και πολλή ίντριγκα, με σκληρούς άντρες, με μοιραίες γυναίκες. Η συνταγή είναι σχεδόν η ίδια και απαράλλαχτη στην πολυετή καριέρα του. Αυτό όμως που σε εκπλήσσει διατρέχοντας (μάλλον σωστότερα «ρουφώντας») τις 440 σελίδες του μυθιστορήματος του «Ο Καπάτσος» («The Hot kid»), (Εκδ. Άγρα, μετάφρ. Αντ.Καλοκύρης), είναι ότι στα 80 του (το βιβλίο εκδόθηκε στις ΗΠΑ το 2005), συνεχίζει ακμαίος και τόσο φρέσκος που το βιβλίο δείχνει (αν δεν γνωρίζεις τίποτα για τον συγγραφέα) ότι έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο κατά 50 (τουλάχιστον) χρόνια νεότερο, έναν «ανανεωτή» του είδους.


Αμερική, δεκαετία του 30, ανθούν οι ληστείες τραπεζών, οι παράνομες λέσχες, οι ταινίες με ήρωες γκάνγκστερς και η γενικότερη οικονομική ανέχεια. Το κραχ του ’29 έχει αφήσει έντονα τα σημάδια του και οι διαφορές μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι ιδιαίτερα έντονες. Κάτω από αυτή την ατμόσφαιρα δύο νέοι τόσο διαφορετικοί, αλλά και τόσο όμοιοι μεταξύ τους αναπτύσσουν μια βεντέτα που στο μόνο που μπορεί να οδηγήσει είναι στον θάνατο. 
Ο Καρλ (Κάρλος) Ουέμπστερ δεν αντιμετώπισε κανένα οικονομικό πρόβλημα στη ζωή του αλλά είχε από μικρός μια έμφυτη περιέργεια και εξυπνάδα. 15 μόλις ετών ήταν ο βασικός (και ακλόνητος) μάρτυρας σε μια ληστεία μετά φόνου στη μικρή πόλη της Οκλαχόμα και λίγο αργότερα δεν δίστασε να πυροβολήσει από απόσταση έναν τύπο που πήγε να αρπάξει τα γελάδια της οικογένειάς του. Ο επαγγελματικός του προσανατολισμός ήταν μονόδρομος, θα γινόταν αστυνομικός και μάλιστα τόσο ικανός που γρήγορα, από τα 21 του χρόνια έγινε γνωστός παντού. Από χρόνια παρακολουθεί τη δράση του Τζακ Μπελμόντ, του γιού ενός πάμπλουτου πετρελαιοπαραγωγού γνωστού του πατέρα του και διαβλέπει ότι θα εξελιχθεί σε πολύ επικίνδυνο γκάνγκστερ.


Ο Τζακ Μπελμόντ φαινόταν κι αυτός από μικρός ότι μεγαλώνοντας θα γίνει διάσημος. Αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Ουσιαστικά εκτοπισμένος από την οικογένειά του λόγω διάφορων χοντροκομένων ενεργειών (να προσπαθήσει να πνίξει την μικρή του αδερφή στην πισίνα, να απαγάγει την ερωμένη του πατέρα του έτσι ώστε να τον εκβιάσει, να ανατινάξει μια δεξαμενή πετρελαίου για να αποφύγει τη δουλειά), έχει βάλει ως προσωπικό του στόχο να γίνει: «Ο Νο1 Δημόσιος Κίνδυνος» για την ασφάλεια της χώρας (τίτλος που πρωτοαπονεμήθηκε στον Αλ Καπόνε το 1930). Επηρεασμένος από ταινίες της εποχής, κυρίως το «Little Ceasar» του 1931 θέλει όλοι να τον παίρνουν στα σοβαρά και δεν αργεί να το πετύχει - αλλά είναι γενημμένος γκαφατζής, πάντα την κρίσιμη ώρα θα κάνει το μοιραίο λάθος και με αντίπαλο το "καυτό αγόρι" της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας λάθη δεν επιτρέπονται.

Ο Ουέμπστερ και ο Μπελμόντ είναι σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το Καλό και το Κακό (ή "τάξη" και η "αταξία", ο "νόμος" και η "παρανομία") σε μια συνεχή διαμάχη, σε μια άνευ όρων και ορίων μονομαχία. Και οι δύο έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τους πατεράδες τους, και οι δύο προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες που δεν έχουν επηρεαστεί από την έντονη οικονομική κρίση, και οι δύο παιδιά μεγαλωμένα από μικρά με όπλα, απέραντες εκτάσεις, και οι δύο παιδιά που γοητεύτηκαν στα εφηβικά τους χρόνια από τις ιστορίες για πιστολάδες και αστυνομικούς, ενώ έλκονται από τον ίδιο σχεδόν τύπο γυναίκας.
Γύρω τους εμπλέκονται μοιραίες και ωραίες γυναίκες (συνήθως εξυπνότερες από τους άντρες με τους οποίους εμπλέκονται – και πολύ πιο επικίνδυνες), πολύ ποτό, τζόγος, γρήγορα (για την εποχή) αυτοκίνητα, διάφορες συμμορίες και μαφιόζικες οργανώσεις, τρελαμένοι τύποι και διεφθαρμένοι αστυνομικοί, οι σαλεμένοι της Κού Κλούξ Κλαν και βέβαια πολλή βία και αμέτρητα πτώματα. Τα γεγονότα προσπαθεί να καταγράψει παρακολουθώντας αυτό το ιδιόμορφο «μπρα-ντε-φερ» ένας δημοσιογράφος, ο Τόνυ Αντονέλλι που διαβλέποντας το «ζουμί» που έχει η ιστορία παθαίνει εμμονή μ’αυτήν.



Το μυθιστόρημα του αειθαλούς Λέοναρντ (κάποια βιβλία του κυκλοφορούν στη χώρα μας) - δημιουργού εξαιρετικών αστυνομικών ιστοριών (με ιδιαίτερη έμφαση στο pulp βέβαια – που πολλές φορές τον παρασέρνει σε «αστοχίες») όπως το φοβερό Cuba Libre, τα πολύ επιτυχημένα Get Shorty και Rum Punch (και τα δύο μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, το δεύτερο ως Τζάκι Μπράουν από τον Κ.Ταραντίνο, ενώ είναι σεναριογράφος της σειράς Justified που παίζεται στη χώρα μας) – μεταφέρει έξοχα την ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ κινείται με άνεση μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο του Νιου Ντηλ (της κοινωνικής πολιτικής του Φ.Ρούσβελτ) και ενσωματώνοντας στη δράση ιστορικές φιγούρες του γκανγκστερικού κόσμου όπως οι Bonnie and Clyde, John Dillinger, Baby Face Nelson και Pretty Boy Floyd, μουσικούς όπως ο Count Basie και ο Louis Armstrong δίνει μια αίσθηση αληθοφάνειας στην ιστορία.


«Ο Καπάτσος» είναι ένα ολοζώντανο και καλοκουρδισμένο μυθιστόρημα, όπου κυριαρχούν οι κοφτεροί διάλογοι, και η έντονη δράση η οποία κορυφώνεται όπως προχωράει το βιβλίο οδεύοντας προς ένα φινάλε βγαλμένο από ταινία γουέστερν, χωρίς φλυαρίες και περιττά πράγματα. Γεμάτο χιούμορ και έντονες εικόνες μας «βάζει» σε ένα κόσμο που γνωρίζουμε βέβαια από τις πολλές κινηματογραφικές ταινίες αλλά που είναι πάντα σαγηνευτικός και εθιστικός. Ένα βιβλίο υπόδειγμα του είδους που διαβάζεται μετά μανίας (κολλάς κυριολεκτικά), αισθάνεσαι σαν να βλέπεις μια ωραία ταινία με φοβερούς πρωταγωνιστές, και με το οποίο περνάς υπέροχα.

 



 



1 Comments:


At 20/7/13 06:26, Blogger Mamaloukas

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.